Amosando publicacións coa etiqueta AÍ VÉN O MAIO. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta AÍ VÉN O MAIO. Amosar todas as publicacións

luns, 1 de xuño de 2020

Solucíon ao superdesafío

Non hai quen poida con vós!! De novo fostes quen de adiviñar este último reto. Noraboa!!, Alejo de 2º, Leire de 3º e Unai de 5º por averiguar de que especies vexetais estabamos falando.
E para o resto que desta non foi capaz estas son as solucións:
CARBALLO. Quen non coñece a expresión: Ei carballeira!. Pois iso indica do popular e abundante que chegou a ser esta árbore en Galicia. Ten tamén un significado mítico xa que se consideraba unha árbore sagrada polo seu porte e fortaleza e por ser lugar  de reunión da poboación para xantar e bailar.
FOLGUEIRA (FENTO).É unha das plantas máis coñecidas pola xente, seguramente pola súa abundancia. Podemos atopar diferentes tipos de fentos. Un dos máis curiosos é a especie Woodwardia radicans, que a podemos ver en Barreiros no Santo Estevo do Ermo, ao lado da fervenza. Trátase dun fento moi antigo xa que a súa orixe está na Era Terciaria, no tempo dos dinosauros!!. Por iso é moi necesario preservar o seu entorno porque son moi escasas.
LOUREIRO. Outra árbore ben coñecida. Ademáis de usada como condimento tamén se asocia con propiedades máxicas. Unha coroa de loureiro é o símbolo dos vencederos, ten poderes curativos, de purificación en case todas as culturas.
A MALVA. Outra planta con propiedades medicinais e que é moi abundante en todo o país. Podemos velas ao lado dos camiños e nesta época está moi grandes, destacando esas flores malva tan bonitas, aínda que poden ser rosas, amarelas ou brancas.
XILGARO. Trátase dunha ave mais ben pequena e de varias cores. De feito hai un dito que fala desta ave tan colorida. Deus esqueceuse de pintalo e cando viu que aínda non tiña cor aproveitou as cores que quedaban na paleta. 
LAVANDEIRA.Outra ave tamén pequena e menuda. E tamén moi abundante pola nosa zona.A foto que puxemos é a da lavandeira branca pero tamén a hai amarela ou verdeal.

Con isto damos por concluido este reto que nos mantivo vixiante durante todo o mes de maio. Moitas grazas a tod@s. Recibiredes un pequeno agasallo virtual nuns días.

luns, 25 de maio de 2020

Superdesafío fin de mes

E nesta última semana do mes de maio temos o noso SUPERDESAFÍO. Así que preparad@s, buscade colaboración porque isto vai ser máis difícil. Aquí están dúas árbores, dúas plantas e dúas aves para adiviñar.







Aquí están, agora é o voso momento. Podedes poñer a solución no apartado de comentarios ou enviar un correo a biblio.donadisparate@gmail.com, indicando primeiro quen sodes e despois cal vos parece que é a solución. 
Esperamos as vosas respostas!!!

Aí vén o maio. Solución ao terceiro reto

Si, amig@s, volvestes a dar no cravo!.

O canto era o do gorrión, a planta era o fiúncho ou fiollo, e a árbore era a figueira.

GORRIÓN
O gorrión, ou tamén chamado pardal ou pardao, é unha ave que leva acompañando ao ser humano dende fai 11.000, xa que está moi asociado á agricultura pola súa alimentación.
Comen sementes, insectos, herbas, verduras...
Adáptanse a calquer ambiente, sexa rural ou urbano.

FIÚNCHO

Trátase dunha planta moi abundante e de olor anisado. Medra en valados e perto dos regatos e ten usos culinarios e medicinais. É unha das plantas do San Xoán, das que falaremos noutros momentos.

FIGUEIRA

É un arbusto moi abundante tamén,  e cun froito, os figos, que acompañaron moitas tardes da nenez de moita xente. 
Foi unha das primeiras plantas en ser cultivadas polo ser humano dende a antigüidade.

Parabéns a Unai e Antía de 5º, a Gael de 4º e a Hiba e Alejo de 2º por acertar de novo. Creo que vos merecedes a medalla de Superdetectives dda Natureza!!

E atentos que esta semana temos un superdesafío!!.
Atent@s!!!


luns, 18 de maio de 2020

Aí vén o maio. 3º Reto

Isto anímase!!. Temos moita xente menuda por aquí tratando de adiviñar os reptos de cada semana.
Hoxe temos un paxariño por adiviñar, unha planta e un arbusto. Nestes días fermosos de primavera, neste maio longo, como dicía Rosalía de Castro, seguro que podedes atopalos por cada lugar que pasedes, sobre todo se vivides no rural.

E aquí van as pistas.


O paxariño  que hai que adiviñar é o gran compañeiro da xente de aldea.É tan común que hoxe poremos o seu canto, para poñerlle un pouco de emoción á vosa pesquisa. Nesta ligazón escoitaredes o seu canto. ao final de semana daremos outra pista.

.https://drive.google.com/open?id=13UXlbLapI-RoM5GduFd3vcfduiXXvXzS

Esta planta que vos traemos hoxe neste mes de maio está tremendamente grande, aínda que a podemos ver todo o ano. Hai quen a usa para cocer as castañas en tempo de outono.



E por último esta árbore que aló polo San Xoan, ou polo San Miguel, nos dá uns froitos ben saborosos e doces.
O reto comeza.... XAAA!!

Aí vén o maio!.Solución ao 2º reto

Pois si! Estabades no certo. AS aves das que falabamos eran o cuco, a anduriña e a cegoña. O primeiro en acertar foi Gael de 4º curso. Noraboa rapaz!!. 
Pero non foi o único en adiviñar. Susana, Manuel Alejo E Alejandra de 2º curso tamén o fixeron . E Hiba e Selene case case...
Moi ben!!
 E aos demáis tamén grazas pola vosa participación.
Deixàmosvos unhas curiosidades destas aves tan fermosas.
O cuco. 
De canto singular é unha ave  migratoria de longo percorrido.
Pasa o inverno en Africa e entre marzo e abril podemos escoitalo xa en Galicia.Ten como característica particular que non fai niño, senón que os seus ovos ponos no niño doutro paxaro( lavandeiras,rabirrubios, papuxas...). Adoita poñer un ovo en cada niño. 


Moi habitual na nosa xeografía, a figura  do cuco está na nosa música e na nosa cultura. Esta é unha canción de Suso Vaamonde con letra de Manuel María



Anduriña
A comezos da primavera chegan as anduriñas. E quedan con nós ata o outono, cando voltan a Africa.
Percorren ata máis de 5000 km. a súa alimentación é a base de insectos voadores polo que son grandes amigas da xente labrega.Fan os seus niños de  barro, e deben facer ata cerca de mil viaxes para construir o seu fogar.


Cegoña
A cegoña, ave migratoria coma as outras dúas, é moito mais grande. Constrúe enormes e pesados niños con ramas de árbores e paus. Aliméntase de rás, lagartos e roedores.
Tradicionalmente relacionouse a esta ave coa chegada dun bebé aos fogares.
 E preparad@s!! Que continuamos!

venres, 15 de maio de 2020

Aí ven o maio, 2º reto.

Esta semana a cousa é un pouco máis difícil. Hai un paxariño que se nos resiste.
Imos dar algunha pista máis destes tres paxaros para que acertedes.
O primeiro paxaro ten un habilidade especial. Non fai o niño. Deixa os seus ovos  nos niños doutros paxaros para que lle coiden os poliños. E ten un canto moi característico, de tal xeito que hai uns reloxos que se chaman coma el.
Con respecto ao segundo paxariño, cando chegan á nosa zona indica que se acaban os meses de mal tempo e se acerca a primavera e o verán.
E do último dos paxaros, sempre se dixo que traia algo de París...




Xa sabedes. Comentade nesta entrada ou mandade mensaxe ao correo de dona Disparate:biblio.donadisparate@gmail.com. indicando o voso nome e apelidos e o curso ao que pertencedes. E a resposta, claro! O luns daremos a solución e o nome dos acertantes

luns, 4 de maio de 2020

E comezamos este mes con ánimo de aprender cousas novas relacionadas co noso entorno. Tiñamos pensado aproveitar o mes para facer unha saída ao entorno e coñecer algo máis sobre a fauna e flora do noso concello. Como o confinamento nos impediu facer esta actividade iniciamos hoxe unha serie de entradas relacionadas coa contorna natural
E iniciamos esta actividade mostrándovos  unha árbore, unhas flores e un paxariño.





Unha árbore de ribeira, que se da moi ben cerca dos ríos e regatos, unha floriña que é das primeiras que vemos cando se anuncia a primavera, e un paxaro que oimos cantar todas as mañas?
Sabedes de que árbore, flor e paxaro estamos falando? Podedes comentar aquí mesmo ou enviar as vosas respostas ao correo electrónico biblio.donadisparate@gmail.com.

AÍ VÉN O MAIO

O MAIO
Aí vén o maio

de frores cuberto ...

Puxéronse á porta
cantándome os nenos;
i os puchos furados
pra min estendendo,
pedíronme crocas
dos meus castiñeiros.


Pasai, rapaciños,
calados e quedos;
que o que é polo de hoxe
que darvos non teño.
Eu sonvos o probe
do pobo gallego:
pra min non hai maio,
pra min sempre é inverno! ...



Cando eu me atopare
de donos liberto
i o pan non me quiten
trabucos e préstemos,
e como os do abade
frorezan meus eidos,
chegado habrá estonces
o maio que eu quero ...



Queredes castañas
dos meus castiñeiros? ...
Cantádeme un maio
sin bruxas nin demos;
un maio sin segas,
usuras nin preitos,
sin quintas, nin portas,
nin foros, nin cregos.

Manuel Curros Enríquez, Aires da miña terra